مقام دوستي هر گز کسي را بد مکن
 

مــهر مــهرويان اگــر روزي قــرار از دل بَرَد

عاقـبـــــت رسـوا کـند عِرض تـو را کامـل بَرَد

راه ورسم عاشقـــــــــي را عاشقان دانند و بس

ور نه هــر راهــي دگـر بر منزل جــــاهل بَرَد

آبروي ما گـرو در نزد معـشوق اســــت، ليک

ديـگري با لغزشـي از ســـــــوي ما در گل بَرَد

آن شـنيدي کـار امـروزت به فــــــردا نسـپري

روزهـــا آيـد ولـي شــــــايد تـو را کاهـــل بَرَد

در مقام دوسـتــــــــــي هرگز کسـي را بد مکن

بگـذردشـايد، ولـي از دل بـرون مشــــکل بَرَد

گر تواني روز و شـب در خــــدمت خلق خـدا

تا خدا آمرزد آن وقتـــــــــي تو را مايــــل برد

سرزنش بر پادشاهي چون گدايي كرد ،گفت

کي شهنشـــــاهـي توانـد شِکوه از سائل بَرَد

در طـــريق زنـدگاني عـــلم‌ها انــــــدوخــتيم

بي‌گمان جوينده را راهي سوي ساحـــل بَرَد

بارها گـفتم که"عابد" با بد و خوبش بســــاز

هر بـدي، خـوبي بـود کــو بر در عاقــل بَرَد